We kunnen er als vertrouwenspersonen moeilijk om heen: de berichtgeving over Te Voice, seksueel grensoverschrijdend gedrag. 
Twee van onze opdrachtgevers stuurden een mail naar hun medewerkers. ‘Geschrokken van de berichtgeving, is het in onze organisatie wel goed geregeld, laat het ons weten als jij te maken hebt met grensoverschrijdend gedrag.’ Dat was de strekking. Een goede, mooie actie. De contactgegevens van de vertrouwenspersonen onder de mail.

Medewerkers melden seksueel grensoverschrijdend niet snel. ‘Ik heb zelf aanleiding gegeven, ik wil hem (soms ook haar) niet kapot maken, ze zullen me niet geloven’. Reacties, die ik vaak hoor.  

Twee melders, uit verschillende organisaties, vertellen me dat hun grenzen worden overschreden. Een jonge vrouw zegt dat de leidinggevende haar controleert en intimideert. Dat hij naar haar borsten staart en vaak te dicht bij staat laat ze pas aan het eind van ons gesprek weten. 
Een andere medewerker vertelt dat ze weggegaan is van een afdeling omdat een collega een paar keer per dag, als niemand hem zag, vunzige gebaren tegen haar maakte. 
Niet gemakkelijk om over te praten. Schaamte, nog nooit aan iemand verteld. Goed opletten, zeg ik vaak tegen mezelf. Als mensen zich niet veilig voelen, zullen ze dergelijke informatie niet delen. Dit soort signalen kun je zomaar missen.

Deze tekst is gebaseerd op ervaringen van mijn werk als vertrouwenspersoon. Gebeurtenissen zijn onherleidbaar beschreven, namen zijn verzonnen.  Elke overeenkomst met een organisatie, plaats of persoon berust op toeval of schrijf ik toe aan het feit dat beschreven gebeurtenissen veelvuldig voorkomen.