‘Graag alleen even luisteren’, de kalme stem van Bert vult de ruimte van zijn kleine lichte kantoor.
‘Ik heb beide kanten van het verhaal gehoord.’ Met zijn vingers glijdt hij langs de zijdes van het schrijfblok dat voor hem ligt. Houvast aan opgeschreven woorden. De stevige man, in de gemakkelijke blauwe trui, kijkt eerst naar Ellen en dan naar mij. Zij is een van zijn medewerkers, ik ben haar vertrouwenspersoon. Ik zie onzekerheid in zijn ogen, lijkt op zijn hoede. Hoopt op steun van mij misschien.

Ellen had een relatie met een collega, die is onlangs op een vervelende manier geëindigd.
‘Hij betrekt me nergens meer bij’, vertelde ze me kort voor het gesprek met Bert.
‘Strooit verhalen over mij rond.’ In haar stem hoorde ik paniek. Zo kon ze haar werk niet doen.

Lees verder →

‘Ik moet…naar mijn mind-set kijken’. Op het scherm zie ik een slanke vrouw. De lange blonde haren in een knotje op het hoofd. Anja. Ze heeft een afspraak met me gemaakt omdat ik de vertrouwenspersoon ben in de organisatie waar zij werkt.
‘…zo onveilig….’ Ze doelt op het contact met Grace, de leidinggevende.
‘… zei…dat ik me aanstelde.’ Haar woorden klinken zwak. Ik hoop dat het niet zo gezegd is, niet zo bedoeld. Haar ogen zijn dof.  Dat was aan het begin van ons gesprek anders. Toen vertelde ze over haar werk. Hoe leuk ze het vond.

Twee jaar geleden werd Anja ziek. Door allerlei omstandigheden kon ze pas vier maanden geleden weer met de opbouw van haar werkuren beginnen. Een lang revalidatietraject voor long-covid, zwanger en vijf maanden geleden bevallen. Zo kan het gaan.
‘Het zijn…veel kleine dingen,’ gaat de jonge vrouw op zoom verder.
‘…alles wordt groot…’  De zinnen komen hortend en stotend. Met veel pauzes.
‘Heb je een voorbeeld?’, vraag ik. Per ongeluk had ze een afspraak met Grace uit de agenda gegooid. Het werd een aantekening in haar dossier. Er flitst een beeld door mijn hoofd. Twee cliënten tegelijk in mijn wachtkamer gister. Een dubbele afspraak gemaakt. Ik heb niet eens long-covid, zulke dingen gebeuren.
‘Hè wat sneu’, zeg ik. Dit gedoe, ze kan het er niet bij hebben. Met het beetje energie dat ze heeft vertelt ze over Grace. Al een aantal jaren haar leidinggevende. Bemoeit zich met haar herstel, op een manier die niet helpt.

Lees verder →

Nel hoorde wat ik hoorde, ook al dacht en hoopte ik van niet. Ze is de melder met wie ik mee geweest was naar een gesprek met haar leidinggevende en de HR-adviseur, Victoria en Michiel. Victoria die geen verantwoordelijkheid nam voor de nare manier waarop ze tegen Nel tekeer was gegaan. Ze deed alsof zij slachtoffer was maar niemand wist waarvan. Ze had Nel laten beloven dat ze het voorval zou parkeren, het boek zou sluiten. Onrechtvaardig, vond ik. Maar de medewerker die zo van haar werk houdt, had geknikt. Ik schudde het van me af, in de hoop dat Nel het onrecht niet merkte en de weg naar herstel kon vervolgen.

‘Kunnen we een afspraak maken?’ Vier dagen na dat gesprek een appje. Eerder dan ik verwachtte.
‘Belachelijk!’ Haar jukbeenderen ver omhooggetrokken, dichtgeknepen ogen. Haar rechterarm op en neer, alsof ze ergens op slaat.
‘Ik kan het wel parkeren!’ Haar stem klinkt luid vanaf mijn scherm. Haar hoofd gaat heen en weer. Van mij mag ze zo boos zijn als ze wil.
‘Het lijkt verdorie alsof ík iets fout heb gedaan.’ Excuus voor de onredelijk reactie van Victoria op haar feedback had ze niet gekregen. In plaats daarvan liet de leidinggevende weten dat zíj́ zich onveilig voelde. Uit het drama in haar stem had ik opgemaakt dat ze vond dat zij recht had op veiligheid en dat Nel daarvoor verantwoordelijk was.
‘Dat komt haar goed uit, ja. Het boek dicht!’ De lippen van Nel als die van een briesend paard. Als het boek dicht was kon het nooit meer gaan over het nare onprofessionele gedrag van Victoria.

Lees verder →

‘Vlak voor het einde van mijn dienst moest ik zo huilen.’ Ik kijk op het scherm naar de vrouw met het donkere haar, Nel. Ik sprak haar al eerder. Ze was overbelast en toen ze haar leidinggevende Victoria, op een ongelukkig moment, aansprak was die ongecontroleerd tegen haar uitgevallen. Ik laat mijn bureau rustig naar beneden zakken. Zitten is nu beter.

‘Het ging echt niet meer, en toen heb ik me ziekgemeld.’ Bijna twee maanden was ze nu thuis, het werk kon ze inmiddels wat beter loslaten. Zo moeilijk om haar collega’s in de steek te laten.
Van de bedrijfsarts moet ze koffiedrinken met Victoria, zelf vindt ze dat ze nog niet sterk genoeg is.
‘Ik wil het niet oprakelen.’ Een zucht. Ik zie de maaiende armen nog voor me waarmee Nel het verhaal over het gedrag van Victoria verbeeldde.
‘Wil jij mee?’ Zo komt het dat ik met Nel door lange gangen loop. Zij is op bekend terrein. Groter dan ik dacht, sterker ook. Altijd gek als je iemand alleen maar online getroffen hebt.
‘Hoop niet dat ze weer zo boos is.’ Ze draait haar hoofd naar rechts waar ik mijn passen vergroot.
‘HR-adviseur en ik zijn erbij.’ Het ritmische knerpen van onze zolen op het rode marmoleum klinkt geruststellend. De geur van schoongeboende vloeren.

Lees verder →

‘Wil een situatie op het werk bespreken, graag afspraak.’ Een memo van de telefoniste. Mailadres, telefoonnummer en organisatie genoteerd. Nieuwe melder, ik noem haar hier Nel.
Na veel geschommel zie ik de vrouw, eind vijftig schat ik, op het grote scherm van mijn computer. Het haar alsof ze net van de kapper komt. In mijn neus prikt de geur van haarlak, vlaag van een herinnering.  Haar ogen stralen als ik vraag wat voor werk ze doet in het verzorgingshuis. Ze vertelt over de werkzaamheden, voorraden aanvullen, wassen draaien, dierbare bewoners. Als ze aanbeland is bij de reden van haar contact met mij, is er van haar sprankeling niet veel meer over.

‘Ik schrok me rot,’ roept ze. Mijn hand gaat over het ruwe hout van het bureau waar ik aan sta.  ‘Ze ging helemaal uit haar dak.’ Soms is ‘uit het dak gaan’ slechts een beleving.
‘Hoe ging dat dan?’ Door de oranje lamellen die voor de grote ramen van mijn kantoor hangen, zie ik aan de overkant van het water het grauwe kantoorgebouw dat ontmanteld wordt. Nieuwe appartementen, een groot penthouse.
‘Haar ogen schoten vuur. Ze deed een stap achteruit, stap op zij. Ze greep om zich heen om de laptop te pakken en riep: ik trek het niet meer.’ In mijn computer zie ik de armen van Nel maaien, haar hand maakt een grijpbeweging. Zelden krijg ik een verhaal zo beeldend voorgeschoteld.
‘Een ziek kind, ik kan toch ook niet alles tegelijk, ben al bij een psycholoog.’ Nel roept wat de teamleider riep. Als lava uit een vulkaan. Ik voel mededogen met de vrouw die toch een voorbeeld zou moeten zijn voor de mensen die ze aanstuurt. Ik noem haar hier Victoria. Te veel op het leidinggevende bordje, schat ik in.
‘Ze schreeuwde. De receptioniste, die een stuk verderop zit, heeft het gehoord.’ Nog meer mededogen voel ik voor Nel, die onder al die woorden bedolven werd.

Lees verder →

‘Ik zie het niet meer zitten…’ In de display van mijn telefoon zie ik de naam van Omar. Ik parkeer mijn auto op een industrieterrein, aan het kanaal. Een stop, aan het eind van de middag, onderweg naar huis.‘…alles…,’ hoor ik hem zachtjes snikken.
‘…alles is er weer.’ Dan is de man, wiens stem ik een aantal jaar geleden zo vaak hoorde, stil. Ik voel het stuur tegen mijn buik, geen ruimte voor mijn laptop. Zijn verhaal zal ik nooit vergeten, maar hoe zat het ook alweer precies? Een beeld van Ageeth, zijn leidinggevende, doemt op. Maar die is toch al lang weg?
‘Ik hoor je…’ Stom zinnetje maar ik wil laten weten dat hij niet alleen is.
‘…op t.v.,’ zegt hij zacht.
‘De hele tijd…’ Dan snap ik het. De berichtgeving over De Wereld Draait Door. Het jarenlange intimiderende gedrag van een redactie, veelvuldig op t.v.. Het heeft alle emoties die hij zo zorgvuldig had opgeborgen getriggerd
‘Het is…’ Ook die zin maakt hij niet af. Veel, denk ik. Zwaar, en nog veel meer.
‘Ach hè, wat sneu…’  Mijn stem klinkt rustig. Zorgvuldig maak ik zinnen van wat hij net zo hakkelend in losse woorden zei. Om te checken of ik het begrijp. Om van zijn onmacht een verhaal te maken waar hij zich aan op kan trekken.
‘Iedereen wist het…’ ik hoor hem slikken.
‘Niemand heeft iets gedaan…’ Intens verdriet. Hij heeft gelijk, niemand die iets deed. Nu, hardop uitgesproken, is het een werkelijkheid waar maar moeilijk mee te dealen is. Lees verder →

Ergens in de chaos rond Mark (lees meer over hem) en anderen die klem zaten, belandde ik aan het bureau van Ageeth, de vrouw die niet gehinderd werd door enig empathisch vermogen. Ik had niet goed opgelet. De manager HR, mijn contactpersoon en bondgenoot van Ageeth, vond die afspraak een goed idee. Ik vergat nee te zeggen. En zo zit ik op een dag tegenover deze imponerende persoonlijkheid. De grote bureaustoel zo afgesteld dat alleen de punten van haar pumps de grond kunnen raken. Haar korte rokje schuift met de stoel onder de lange tafel. Dat draagt ze alleen op de dagen waarop ze een belangrijke afspraak heeft met mannelijke hooggeplaatsten. Tenminste, dat is wat medewerkers mij vertelden. Haar rode leren jasje steekt af tegen de groene wand waarvoor ze zit. Het logo van de organisatie, net boven haar hoofd, er groot op afgedrukt. Het lijkt een kroon.

Lees verder →

‘Blijf jij wel?’ De stem van de ervaren teamleider klinkt onvast. Ik noem hem hier Mark. In de ruimte die ik speciaal voor het gesprek huurde hangt de geur van oude meubels, niet goed schoongemaakte vloerbedekking. Ik doe het grote raam even open. Uitzicht op de spoorbaan. Vierhoog, niemand die ons ziet. We zitten elk aan een kant van de grote vergadertafel, diepe krassen in het donkere blad.
‘Jouw goeie naam…nogal schadelijk allemaal.’ In mijn hoofd check ik voor de zoveelste keer of het klopt dat ik doorga als vertrouwenspersoon voor de organisatie waar hij werkt. Het is een ongekende puinhoop. Wat ik er allemaal meemaak, ik zou er een boek over kunnen schrijven. Dik, maar niet leuk om te lezen. Routes om penibele kwesties met medewerkers op te lossen zijn er niet. De directie kijkt weg, de raad van toezicht vindt het niet hun verantwoordelijkheid. Niemand die iets doet. Raar als ik zou stoppen. Dit is mijn werk, hier ben ik voor.

Lees verder →

Straks het raam maar even open, denk ik. De geur van parfum en sigaretten. De vier mensen die aan de grote tafel in mijn kantoor zijn gaan zitten, kijken ernstig.
‘Pak vooral koffie en thee.’ Ik wijs naar de kannen die midden op tafel staan.
‘Een lang verhaal…’ De lange blonde haren van de jonge vrouw die links van me zit, glijden van haar schouders. De blik laat ze vragend langs haar collega’s gaan.
‘…weten niet goed…het beste is.’ Een van de twee mannen heeft zijn armen over elkaar geslagen, voor hem op de tafel. Zijn blauwe colbert heeft hij losgeknoopt. Op het puntje van zijn stoel. Ze hebben een lange aanloop nodig, zeggen ze. Ik ben het gewend.

‘Belangrijk dat je het snapt.’ De bordeauxrode pen met daarop mijn bedrijfsnaam heb ik in de aanslag. Schrijven, zodat ik niets vergeet. Ze werken op verschillende afdelingen van een snelgroeiend bedrijf. Een jaar geleden kwam de vraag: plaatsnemen in de bouwcommissie. Een nieuw magazijn. De ideale opslagplaats ontwerpen. Leuke opdracht. Ze hadden elkaar al snel gevonden. Veel overwerk maar dat vonden ze niet erg. Totdat ze merkten dat er niks gedaan werd met hun goed doordachte ideeën. Geen uitnodigingen voor cruciale overleggen, geheime agenda’s, kleinerende opmerkingen van de voorzitter. Ze spreken mensen aan, komen op voor zichzelf en voor elkaar maar kunnen niet voorkomen dat de onderlinge verhoudingen steeds slechter worden. Als ze nauwelijks nog energie en tijd over hebben voor hun dagelijkse werk, hangen ze de opdracht waar ze zo enthousiast aan waren begonnen, aan de wilgen.

Lees verder →

Net liep ze nog op de begane grond van het grote concern dat ze bestuurt. Haar rug recht, de ogen strak gericht in de looprichting. Links en rechts van haar twee mensen. De grootte van hun passen afgestemd op die van haar. Een van hen heeft een schrijfblokje in de aanslag, niets van wat zij zegt mag verloren gaan. Ze stappen de lift in. Simultaan.

Als ik een paar minuten later naar haar kantoor loop, op de eerste verdieping, staat ze naast de deur. Op de bollen van haar voet draait ze zich om als ze me ziet en beent naar binnen. Op haar rug zie ik de chique knoopjes van het blauwe jasje dat ze draagt. Ik volg de vrouw van middelbare leeftijd, hoop dat dat de bedoeling is. De zolen van mijn sneakers bewegen zich stroef over het lichtgrijze tapijt.

‘Als je goed je werk gedaan had…,’ zegt ze terwijl ik me op een van de stoelen laat zakken. Buiten, boven de vijver, hangen donkere dreigende wolken.
‘…je had bij me moeten komen.’ Haar rug fier in de comfortabele stoel. Haar stem scherp, direct, alsof ik een bevel heb genegeerd.
‘Mijn kant van het verhaal…,’ gaat ze verder. Ik moet schakelen. Dacht dat we het jaarverslag zouden bespreken.
‘…wat zij zeggen…niet waar.’ Een priemende blik. Alsof ze haar waarheid in me wil planten.
‘Ík ben geïntimideerd.’ De wijsvinger van haar linkerhand tikt meerdere keren hoorbaar op haar borst.

Lees verder →