Kramp in mijn buik. Terwijl ik in mijn auto een voor mij bekende route rijd zit mijn adem is hoog, lichaamstemperatuur gestegen. Ik zie het beeld voor me van de vrouw die ik ga ontmoeten. Ik ken haar uit een andere situatie, coaching van het team waarin ze zit.  Niet gemakkelijk benaderbaar, moeilijk in de communicatie, overal tegen. Ik merkte het aan de toon van de mails, hoelang het duurde voor ik een reactie kreeg. De manier waarop ze reageerde op mijn voorstel voor een tijdstip van onze coachsessie. Geen zin in het gesprek.

Als ik over het rode marmoleum loop in de gang van de school waar zij werkt kom ik langs het kantoor van de directeur. De jonge man zit gebogen over zijn toetsenbord. Hij is mijn opdrachtgever. Wil dat de medewerkers zich verder professionaliseren.  Ik loop door naar de ruimte waar we zullen zitten, denk nog even aan mijn gekozen aanpak: ‘de achtbaan.’ Een techniek die ik leerde in mijn opleiding, eentje die voelt alsof ik zonder rem door bochten scheur. Geen controle. Dat is precies waarom ik de attractie in een pretpark en op de kermis het liefst vermijd, nu in mijn werk heel spannend vind.

Lees verder →

‘Dat idee heeft zoveel invloed op mijn zelfvertrouwen!’ Als ze zich al bewust is van haar kwetsbaarheid dan weet ze deze met haar stem te maskeren. Duidelijk en vastberaden. Onzekerheid? Daar heeft ze niks mee.
Ze zit tegenover mij, begin veertig, ik coach haar al een tijdje.
‘Nu weet ik het nóg niet.’ Ik hoor het gekraak van leer. Ze schuift heen en weer op een van de twee oranje stoelen. Die staan samen met zes strakke zwarte aan een lange tafel. Op de andere zit ik. Het is alsof ze niet weet of ze wel zal blijven.
‘Ze hebben meer tijd nodig.’ Ze vertelt dat de presentatie die ze gaf niet echt flitsend ging. Er zijn andere, voor haar onbekende, kandidaten. De sollicitatiecommissie heeft zijn oordeel een week uitgesteld.
‘Zo irritant’, ze zucht diep. Haar bovenlichaam heeft ze naar voren gebogen. Ze zit op haar handen. Haar voeten schuiven heen en weer over de groene tapijttegels in mijn kantoor. Af en toe richt ze het hoofd op. Ze kijkt me steeds maar kort aan. Te zwaar voor haar nek.

De baas van het succesvolle bedrijf waar ze solliciteerde had haar gevraagd voor hem te komen werken. Ze waren een aantal jaren geleden elders collega’s geweest.  Appeltje-eitje. Maar de HR-afdeling floot hem terug. Hij moest zich aan de regels houden die golden voor het aannemen van personeel.

Lees verder →

In het begin van coronacrisis voelde ik me af en toe weer een startende ondernemer. Toen vrijwel al mijn afspraken werden afgezegd ging ik op zoek naar mogelijkheden en kansen. Ik wilde werk. Ik probeerde zichtbaar te blijven voor opdrachtgevers, lette op wat andere ondernemers deden en wachtte en hoopte.

Toen ik startte als ondernemer meer dan 15 jaar geleden had ik veel aan ‘de creatiespiraal’, een model van Marinus Knoope. Ondernemen is creëren, ondernemen gaat volgens de twaalf stappen van de creatiespiraal, aldus Knoope. Je deelt je ideeën, je maakt plannen, je volhardt en je kijkt tevreden terug om vervolgens met een nieuw idee, wens of verlangen aan de slag te gaan.

Het is voor veel ondernemers een moeilijke tijd. Als je je werk kwijt bent en geld nodig hebt is het begrijpelijk dat je alles aanpakt. Knoope adviseert altijd je wensen en verlangens serieus te nemen. Want zo schrijft hij:

‘Wie zijn verlangen negeert en veroordeelt, is als een appelboom die blijft proberen peren of bananen te maken’.

Hieronder het hele artikel. (Geplaatst in het coachlinkmagazine nummer 8, november 2017).

‘O, wat leerzaam. Het is ook zo!’ denk ik als ik de tekst lees die ik in 2019 schreef voor het Coachlink Magazine. Een beetje raar want ik maakte hem zelf. Ik ben verbaasd, mijn eigen woorden verrassen me. Natuurlijk weet ik nog dat ik ze schreef maar het resultaat komt me nog nauwelijks bekend voor. In het artikel ‘Mezelf of een ander, niet of nooit geweest’ staan dingen die me opnieuw aan het denken zetten en inspireren.

Zo schrijf ik over Steven, die zich afvraagt of hij als zanger op het podium, een ander wordt of juist meer zichzelf. Een gevoel dat ik herken als ik aan het werk ben, een moeilijk gesprek voer met iemand of aan het schrijven ben. Ik ben dan in flow en val samen met wat ik aan het doen ben. Naderhand ben ik verbaasd over wie ik even leek te zijn. 

Ik schrijf over het lied van Acda en de Munnik ‘ik ben mezelf niet of al die jaren nooit geweest’, dat prompt weer opplopt tussen mijn oren. Hoe Thomas Acda in het lied smeekt ‘laat het de zee zijn’ om de werkelijkheid nog even niet onder ogen te hoeven zien. 

Misschien kan ik de tekst van Paul Verhaeghe, vijf jaar nadat ik hem letterlijk citeerde nu voor het eerst echt begrijpen en in eigen woorden uitleggen: onze identiteit ligt niet vast. Het is een tijdelijk resultaat van dat waaraan we ons spiegelen in de buitenwereld en ons streven naar autonoom zijn. 

Ze is acht jaar. Ze kijkt en analyseert scherp en heeft geen angst om te zeggen wat ze vindt. Onlangs zei ze tegen een meester: ‘Waar bemoei je je mee?’. Hij liep toevallig voorbij en maakte een nare opmerking tegen haar vriendje dat daarvan moest huilen. Zij kreeg straf. Ze mocht niet zo brutaal zijn. Het maakt haar woedend want ze had toch gelijk, hij was toch niet hun leerkracht en hoefde zich toch niet te bemoeien met wat zij deden. Het was een nare opmerking en ze kwam op voor haar vriendje.

Lees verder →

‘Ga als je in het café zit niet eenzelvig voor je uit zitten hummen of slap zwetsen en ga al helemaal niet kijken op je mobiel. Hou je klep eens, laat de wereld maar even wachten op jouw opinies en standpunten en vraag de ander eens wat. Vraag naar het meest beslissende besluit in iemands leven, naar zijn of haar jeugdherinneringen, naar keerpunten, naar momenten van vreugde, trots, verdriet of spijt of vraag naar iemands muzikale voorkeur. Pak vervolgens een bierviltje of een stukje papier en schrijf daarop in steekwoorden het verhaal op dat je te horen hebt gekregen, of maak er een mooie samenvattende zin van.’ 

Deze oproep doet Renate Dorrestijn in haar boek ‘Dagelijks werk, een schrijversleven’. Ik schrijf hierover in het artikel ‘omkijken naar elkaar, het stellen van vragen en het delen van levensverhalen’ dat geplaatst in het Coachlinkmagazine.