‘Dat idee heeft zoveel invloed op mijn zelfvertrouwen!’ Als ze zich al bewust is van haar kwetsbaarheid dan weet ze deze met haar stem te maskeren. Duidelijk en vastberaden. Onzekerheid? Daar heeft ze niks mee.
Ze zit tegenover mij, begin veertig, ik coach haar al een tijdje.
‘Nu weet ik het nóg niet.’ Ik hoor het gekraak van leer. Ze schuift heen en weer op een van de twee oranje stoelen. Die staan samen met zes strakke zwarte aan een lange tafel. Op de andere zit ik. Het is alsof ze niet weet of ze wel zal blijven.
‘Ze hebben meer tijd nodig.’ Ze vertelt dat de presentatie die ze gaf niet echt flitsend ging. Er zijn andere, voor haar onbekende, kandidaten. De sollicitatiecommissie heeft zijn oordeel een week uitgesteld.
‘Zo irritant’, ze zucht diep. Haar bovenlichaam heeft ze naar voren gebogen. Ze zit op haar handen. Haar voeten schuiven heen en weer over de groene tapijttegels in mijn kantoor. Af en toe richt ze het hoofd op. Ze kijkt me steeds maar kort aan. Te zwaar voor haar nek.

De baas van het succesvolle bedrijf waar ze solliciteerde had haar gevraagd voor hem te komen werken. Ze waren een aantal jaren geleden elders collega’s geweest.  Appeltje-eitje. Maar de HR-afdeling floot hem terug. Hij moest zich aan de regels houden die golden voor het aannemen van personeel.

Mijn blik rust op de plantjes die aan de andere kant op de tafel staan. In een groepje bij elkaar. De warm gele wand waar het groen zo mooi tegen afsteekt had ik twee jaar geleden zelf gesausd.
‘Wat denk je dat dat uitstel betekent?’ Ik kijk op zij waar de vrouw even op mijn woorden moet wachten.
‘Misschien wil de commissie iets anders dan de directeur.’ Het antwoord komt vlot. Hier heeft ze duidelijk al over nagedacht.
‘’k Weet het niet.’ Het klinkt klaaglijk nu. Ik kijk haar onderzoekend aan.
‘Of…..ze houden mij gewoon nog even achter de hand.’ Ik trek mijn wenkbrauwen een klein beetje om hoog. Er ontgaat haar niets.
‘Nou…’ bereid om het me uit te leggen en ook ongeduldig.
‘Waarschijnlijk iemand gekozen die moet verhuizen of zo.’
‘En als die nee zegt, kan ik zeker opdraven.’ Ze buigt nog verder voorover.
‘’t Is echt kut.’ Mijn ogen gaan wat verder open maar dat ziet ze niet.
Een klas overgeslagen toen ze klein was. Het onderwerp in de coaching. Het thema van haar leven. Nu niet als eerste gekozen.

Ik ruik lavendel. Op het kastje achter me ligt een groot stuk zeep. Gekregen van mijn collega voor mijn verjaardag.
‘Niet de beste dus.’ Vat ik het samen. Een confrontatie met de realiteit. Haar mond trekt ze wat breder. Het ontbreekt haar niet aan reflectie. Maar die pijn in haar borst.
‘Een goeie…..oefening.’  Uit mijn hart stroomt warmte. Ik hoop dat ze het, ondanks mijn woorden voelt. Mijn ogen blijven op haar gericht.
‘Het hoeft niet meer hè, de beste zijn.’
‘Een overtuiging over jezelf kun je veranderen.’ Haar rug duwt ze tegen de leuning, haar hoofd recht op haar romp. Ze weet het. De uitlegstand.
‘Beter dan al je energie verspillen.’  Ze kijkt me vragend aan.
‘Doodmoe word je ervan. Altijd maar bezig zijn een overtuiging in stand te houden,’ zeg ik.
Soms helpt het om te horen dat er meer mensen zijn die net als jij, gewoon mens zijn.

‘Ooit had ik……een beste vriendin.’ Mijn woorden kies ik zorgvuldig. Ik wil dat het voorbeeld dat ik geef, haar helpt.
‘De hele lagereschooltijd.’ Ik ben nog van de generatie die een basisschool niet kende.
‘Toen kwamen er andere vrienden, bij die vriendin.’ Eerlijk wil ik zijn zonder haar lastig te vallen met mijn sores.
‘Ik vond dat zo moeilijk.’ Even denk ik aan al die keren, die fucking-pijn. Misschien had ze het met die anderen fijner dan met mij. En ik mijn best maar doen. Toen was ik het zat. Niet die vriendin maar dat hele beste-vriendin-concept. Ik schafte het af. Nu in mijn kantoor voel ik weer hoe de last van mijn schouders viel. Ik werd naar mijn idee kleiner.
‘Een oefening in nederigheid.’  Dan hoor ik hoe stil het is in mijn kantoor. Ik zie dat mijn woorden in haar omgaan en van alles met haar doen. Ze klinkt zeker van zichzelf als ze zegt:‘Ach, ik wacht het wel af, ik weet eigenlijk helemaal nog niet of ik de baan wel wil.’

Deze tekst is gebaseerd op ervaringen van mijn werk als coach. Gebeurtenissen zijn onherleidbaar beschreven, namen zijn verzonnen.  Elke overeenkomst met een organisatie, plaats of persoon berust op toeval of schrijf ik toe aan het feit dat beschreven gebeurtenissen veelvuldig voorkomen.