‘Ga als je in het café zit niet eenzelvig voor je uit zitten hummen of slap zwetsen en ga al helemaal niet kijken op je mobiel. Hou je klep eens, laat de wereld maar even wachten op jouw opinies en standpunten en vraag de ander eens wat. Vraag naar het meest beslissende besluit in iemands leven, naar zijn of haar jeugdherinneringen, naar keerpunten, naar momenten van vreugde, trots, verdriet of spijt of vraag naar iemands muzikale voorkeur. Pak vervolgens een bierviltje of een stukje papier en schrijf daarop in steekwoorden het verhaal op dat je te horen hebt gekregen, of maak er een mooie samenvattende zin van.’ 

Deze oproep doet Renate Dorrestijn in haar boek ‘Dagelijks werk, een schrijversleven’. Ik schrijf hierover in het artikel ‘omkijken naar elkaar, het stellen van vragen en het delen van levensverhalen’ dat geplaatst in het Coachlinkmagazine.