‘O, wat leerzaam. Het is ook zo!’ denk ik als ik de tekst lees die ik in 2019 schreef voor het Coachlink Magazine. Een beetje raar want ik maakte hem zelf. Ik ben verbaasd, mijn eigen woorden verrassen me. Natuurlijk weet ik nog dat ik ze schreef maar het resultaat komt me nog nauwelijks bekend voor. In het artikel ‘Mezelf of een ander, niet of nooit geweest’ staan dingen die me opnieuw aan het denken zetten en inspireren.

Zo schrijf ik over Steven, die zich afvraagt of hij als zanger op het podium, een ander wordt of juist meer zichzelf. Een gevoel dat ik herken als ik aan het werk ben, een moeilijk gesprek voer met iemand of aan het schrijven ben. Ik ben dan in flow en val samen met wat ik aan het doen ben. Naderhand ben ik verbaasd over wie ik even leek te zijn. 

Ik schrijf over het lied van Acda en de Munnik ‘ik ben mezelf niet of al die jaren nooit geweest’, dat prompt weer opplopt tussen mijn oren. Hoe Thomas Acda in het lied smeekt ‘laat het de zee zijn’ om de werkelijkheid nog even niet onder ogen te hoeven zien. 

Misschien kan ik de tekst van Paul Verhaeghe, vijf jaar nadat ik hem letterlijk citeerde nu voor het eerst echt begrijpen en in eigen woorden uitleggen: onze identiteit ligt niet vast. Het is een tijdelijk resultaat van dat waaraan we ons spiegelen in de buitenwereld en ons streven naar autonoom zijn.