‘Ik ben een klassiek geval’ zegt de medewerker. Ze vertelt me over de collega die haar dagelijks stalkt met vele appjes. Elk werkoverleg mondt uit in verleidingspogingen. Ze heeft haar ervaringen met niemand gedeeld en zoekt een uitlaatklep. Ik ben de vertrouwenspersoon in de organisatie waar zij werkt. Ze wil dat niemand weet van haar situatie, bang voor de nadelige gevolgen voor de man. Ze schaamt zich. Ze dacht niet dat dit haar ooit zou overkomen. Omdat ze zich in eerste instantie wel gevleid voelde door zijn toenaderingen vindt ze dat ze zelf ook schuldig is. Het besluit heeft ze genomen. Ze is op zoek naar een andere baan. Ja, haar schaamte, schuldgevoel en angst voor de gevolgen van haar melding, voor de man die elke ‘nee’ van haar negeert, is klassiek.
Begrijpelijk dat ze geen signaal wil afgeven, denk ik na het gesprek. Jammer voor de organisatie. Zij is vast niet zijn enige en laatste slachtoffer. Niet alleen haar reacties zijn klassiek, mijn gedachtes en aannames zijn dat ook. 

Eerder schreef ik het artikel ‘seksuele intimidatie, lastig te stoppen’, voor de Leeuwarder Courant.