Toen ik vanmorgen in het park liep in mijn buurt, werd ik aangesproken door een vrouw die foto’s maakte. De ochtendzon gaf de herfstkleuren van de bomen een extra gloed en de vijver leek een zilveren spiegel.
‘Mooi he,’ zei ze toen ik langsliep.

‘Het zijn jouw ogen die het zien,’ dacht ik. Ik leerde dat spreekwoord eens van een buitenlandse cursist waaraan ik lesgaf.
We kunnen het zeggen tegen onze melders. ‘Wat goed dat jij hoort, ziet of voelt dat de situatie waarin je je bevindt niet ok is.’ Erkenning. Het maakt de situatie misschien een beetje minder naar. Het kan net het zelfvertrouwen en de moed geven vol te houden en door te zetten.

Deze tekst is gebaseerd op ervaringen van mijn werk als vertrouwenspersoon. Gebeurtenissen zijn onherleidbaar beschreven, namen zijn verzonnen.  Elke overeenkomst met een organisatie, plaats of persoon berust op toeval of schrijf ik toe aan het feit dat beschreven gebeurtenissen veelvuldig voorkomen.