‘Vind een stoel en trek je haast uit, hang haar traag over de leuning, naast je deadlines en gedoe’. 

Op weg naar mijn kantoor valt mijn oog op deze regels. Ze komen uit een gedicht van Judith Nieken, geplakt op het raam van het DE-café.  Ik mis het, lekker in een warm café met vrienden of een boek. Dat zit er voorlopig niet in, denk ik spijtig. Corona.

De haast uittrekken en alle dingen die moeten buiten sluiten, het hoort bij ons werk als vertrouwenspersoon al  hebben we vaak de neiging alles snel te doen. Even vanuit de auto. Tussen twee afspraken door. Nog net een kwartiertje aan het eind van de werkdag. 

‘Neem een koffie en DE tijd,’ adviseert de dichter. Plan je afspraken met melders in op een warme plek zonder geroezemoes. Neem de tijd om echt te luisteren. Tijd, rust en aandacht voor de melder. Dat is de helft van het werk.

Deze tekst is gebaseerd op ervaringen van mijn werk als vertrouwenspersoon. Gebeurtenissen zijn onherleidbaar beschreven, namen zijn verzonnen.  Elke overeenkomst met een organisatie, plaats of persoon berust op toeval of schrijf ik toe aan het feit dat beschreven gebeurtenissen veelvuldig voorkomen.