‘Je komt nogal verward over. Ik ken je niet maar als je dat altijd bent snap ik wel dat je leidinggevende niets met je verhaal kan’. Ik ben met een melder mee naar een gesprek met de lokatiemanager. Ik schrik van zijn toon en woorden.

Maar hij heeft wel een punt. Ze hakkelt, komt angstig over en haar zinnen lopen niet. Verward. In het gesprek dat ik eerder met haar had was me dat niet opgevallen.

Toen vertelde ze dat ze door een mannelijke collega wordt genegeerd en op totaal onverwachte momenten door hem wordt uitgescholden. Er was niemand die iets deed. Het hele team is bang voor de man. De teamleider aan wie ze alles heeft verteld deed niks.
Ze heeft geen verlenging gekregen van haar contract maar dat vindt ze niet erg. Ze wil wel weg maar niet nadat ze een signaal af heeft gegeven bij de locatiemanager. Ze wil niet dat die nare collega wegkomt met zijn onbehoorlijke gedrag.

De meeste van onze melders staan al lang onder spanning. Onze hersenen komen in een rare stand als we stress hebben. Niet meer logisch kunnen nadenken, geen feiten meer weten, niet kunnen plannen, geen besluiten kunnen nemen. Verward overkomen, net als deze melder. Geen oorzaak maar een gevolg.

Deze tekst is gebaseerd op ervaringen van mijn werk als vertrouwenspersoon. Gebeurtenissen zijn onherleidbaar beschreven, namen zijn verzonnen.  Elke overeenkomst met een organisatie, plaats of persoon berust op toeval of schrijf ik toe aan het feit dat beschreven gebeurtenissen veelvuldig voorkomen.