Ik sprak de melder al meerdere keren maar hoeveel ruimte ik haar ook geef, ze herhaalt keer op keer wat ze heeft meegemaakt. Als een grammofoonnaald die in een groef blijft hangen. Haar emoties, met name haar boosheid, laaien steeds weer hoog op.

Ruimte geven aan emoties, begrip hebben en meevoelen, we zijn er goed in als vertrouwenspersoon maar soms is er ook iets anders nodig.

Lisette Thooft, schrijver en rebalancer, schrijft: ‘Er is huilen en huilen. Bij kinderen kun je het verschil vaak duidelijk horen. Als ze zich bezeerd hebben of boos worden, is de eerste emotie echt. Na een tijdje merk je dat het geluid verandert, het wordt een beetje zeurderig, en op dat moment is het vaak heilzaam om het kind van je schoot te laten glijden en op weg te helpen: ‘Kun je weer spelen? Hollen maar.’

Mijn melder gaf ik feedback. Ze werd zich ervan bewust hoeveel energie het haar kostte om steeds weer haar verhaal te vertellen aan iedereen die het horen wilde en steeds opnieuw boos te zijn. Ze stopte er mee en ging nadenken welke stappen ze wilde zetten om haar situatie te verbeteren.

Deze tekst is gebaseerd op ervaringen van mijn werk als vertrouwenspersoon. Gebeurtenissen zijn onherleidbaar beschreven, namen zijn verzonnen.  Elke overeenkomst met een organisatie, plaats of persoon berust op toeval of schrijf ik toe aan het feit dat beschreven gebeurtenissen veelvuldig voorkomen.