Je kent het vast. De drie manieren die we kennen als we in een heftige situatie terecht komen. Sommige mensen bevriezen, weten niet wat ze moeten doen. Anderen gaan ervandoor, en weer anderen gaan vechten. Het verschilt per mens en per situatie. Overlevingsreacties. Een automatische reactie van het lichaam.

Weet jij wat jouw overlevingsstrategie is?
Als jij een vechter bent dan zul je van je melders misschien verwachten dat ze vechten. Of als jij iemand bent die vlucht uit situaties dan zul je vast verbaasd zijn als een melder wil knokken tot hij heeft wat hij wil.

Aan ons de taak alle opties voor te leggen, voor- en nadelen te bespreken, de risico’s en mogelijke resultaten, rekening houdend met de situatie waarin een en ander zich afspeelt. In een organisatie waar het onveilig is en een directie zit die niet ok is, zal het niet veel zin hebben te vechten. Een medewerker die al aan het eind van zijn/haar krachten is kan de laatste energie beter niet besteden aan een gevecht tegen een onmogelijke. Op een plek waar een professionele leidinggevende zit die mensen serieus neemt, is het niet nodig om te vluchten, en al helemaal niet om te vechten.

Ons onthouden van onze mening, de keus volgen van de melder. Niet altijd gemakkelijk.