‘Het is net een schaakspel,’ zegt een van de vier zorgmedewerkers die ik spreek.

Hun leidinggevende is het probleem. Hij komt afspraken niet na, biedt geen steun wanneer er incidenten zijn met cliënten, misbruikt informatie die hem in vertrouwen is verteld en trekt colelga’s voor. Er zijn al heel wat goeie mensen vertrokken, niet moeilijk met de aantrekkende arbeidsmarkt. ‘Onveilig.’ zeggen de vier melders, ‘verdeel en heers.’

Op een flip-over schets ik welke stappen ze kunnen zetten, hun opties, we bespreken zorgvuldig wat de effecten kunnen zijn van hun mogelijke actie.

De man aanspreken is geen optie zeggen de vier vrouwen. Al vaak gedaan en als je te kritisch bent krijg je de rottige diensten, laten ze weten. De regiomanager kennen ze niet maar ze hebben over haar goede verhalen gehoord. De HR-adviseur vinden ze te ‘licht’, de HR-manager is net weg en de nieuwe is er nog niet. Andere opties lijken er in deze organisatie niet te zijn.

Ze gaan er nog even over nadenken, zeggen ze. Ze willen zorgvuldig zijn maar zeker nog een poging doen. Weggaan kan altijd nog. Ja, het lijkt een schaakspel. Als je de verkeerde zet doet loopt het niet goed af. Maar als je niet speelt blijft het zoals het is.

Deze tekst is gebaseerd op ervaringen van mijn werk als vertrouwenspersoon. Gebeurtenissen zijn onherleidbaar beschreven, namen zijn verzonnen.  Elke overeenkomst met een organisatie, plaats of persoon berust op toeval of schrijf ik toe aan het feit dat beschreven gebeurtenissen veelvuldig voorkomen.