‘Appelsss‘. Het kleine meisje graait in de grote blauwe bak met nieuwe oogst Santana, hypoallergeen. Twee appels in een daarvoor bestemd bruin, knisperend papieren zakje. Blonde krullen wapperen heen en weer met de bewegingen van haar hoofd. Een zomers jurkje.
‘Neeee, we hoeven geen appels.’ Ergens verderop een mannenstem. De hummel trekt zich er niks van aan, rent opgewonden naar haar vader. Ze wappert met haar nieuwe ontdekking heen en weer boven haar hoofd.

Ze heeft er zin in, denk ik. In de winkel, in het samenzijn met haar vader, in de appels, in het leven. Onderdeel wil ik zijn van haar levenslust. Ik wil het zakje van haar overnemen, de appels met haar wegen. Ik zie voor mij hoe zij de sticker met gewicht en prijs uitdraait en op het zakje plakt. Hoe ik een kletspraatje met haar maak. De afstand tussen haar en mij is te groot.

Ik zie vanaf mijn plek in de natuurvoedingswinkel waar ik vaak mijn boodschappen doe, hoe ze de appels teruglegt. Met net zoveel energie en vrolijkheid als toen ze ze pakte. Zij laat haar moment niet verpesten omdat haar vader andere ideeën heeft over dat wat gewogen en gekocht moet worden. Terugleggen is net zo leuk als pakken.

Het is vast geen toeval. Als ik mijn rondje door de winkel bijna heb afgerond, merk ik bij de kassa een ander kind op. Net zo jong.  De ogen van het tje scannen de producten die achter de kassa zijn opgesteld terwijl zijn moeder afrekent. Zijn ogen stralen als zijn blik zich verplaatst naar de mensen die in de rij staan en dan naar de groentebakken achter hem. Zijn hoofd verwerkt wat hij ziet, zijn hersenen leggen verbanden. Wachten is voor hem nieuwsgierig zijn naar alles om hem heen. Onderzoeken kun je overal.

Nee, niet toevallig dat ik vandaag oog heb voor deze bruisende kleuters. Ik zat ruim een week ziek thuis, ik had corona. Het voelde op sommige momenten als tijdens de pandemie. Toen zat ik, getroffen door het virus, twee weken volledig in isolement. Met kerst notabene. ‘Ik zal ze allemaal eens lekker besmetten.’ Een gedachte die ik niet kon onderdrukken toen ik voor het eerst weer naar buiten ging. Opstandig geworden tijdens mijn eenzame opsluiting. Resultaat van veertien dagen braaf doen wat moest.

Ook toen was het mijn eerste uitstapje. Boodschappen doen in deze overzichtelijke winkel, waar ik me verbonden voel met de energie van twee kleine kinderen die zin hebben in het leven. Voel ik het heel voorzichtig weer stromen.