Een aantal weken geleden was ‘excuses aanbieden en die aanvaarden’ onderwerp van gesprek in ons land. Het slavernijverleden.

‘De woorden ‘sorry en dankjewel’ staan voor de meest helende beweging in de communicatie tussen mensen.’ schreef Margje Duursma op LinkedIn.
‘Als iemand een welgemeend sorry kan geven en de ander kan het ontvangen, ontstaat er ruimte voor het nu en voor het vervolg.’

Zo was het voor mijn melder. Ze kon om gezondheidsredenen haar werk niet meer doen. Door allerlei begrijpelijke oorzaken was er nauwelijks contact geweest met de organisatie tijdens haar lange ziekteverzuim.
‘Uitgerangeerd en onzichtbaar voel ik me,’ vertelde ze mij. Alsof ze er niet meer toe deed.

Samen zochten we naar iemand in de organisatie aan wie ze haar verhaal kon vertellen.
‘Excuus, zo had het niet mogen gaan,’ zei de HR-manager meerdere malen in het lange aandachtige gesprek dat volgde. Fijn, vond de melder. Nu kon ze afscheid nemen, rouwen om het verlies van haar prachtige werk en op zoek gaan naar nieuwe zingeving.

Deze tekst is gebaseerd op ervaringen van mijn werk als vertrouwenspersoon. Gebeurtenissen zijn onherleidbaar beschreven, namen zijn verzonnen.  Elke overeenkomst met een organisatie, plaats of persoon berust op toeval of schrijf ik toe aan het feit dat beschreven gebeurtenissen veelvuldig voorkomen.