De eerste werkdag na een lange zomervakantie. Hoewel ik meestal weer zin had om te werken, keek ik er ook tegenop. Want op zo’n eerste dag, als iedereen tegelijk terugkomt van vakantie, ik werkte op een school, is er ook veel te vertellen. Nooit vond ik een manier om slechts te genieten van de verhalen over topbestemmingen, over zonnige dagen waarop nooit een buitje viel, over gelukkige gezinnen met wekenlang quality-time. Mijn eigen verhaal hield ik kort, en werd beknopter naar mate ik het vaker aan collega’s vertelde. Het liefst sloeg ik het allemaal over en ging ik gewoon weer lekker aan het werk.

‘Alles goed en wel,’ zei ik op een dag tegen de mensen waar ik over het algemeen fijn mee werkte. ‘Ik ben er wel aan toe om te horen wat er fout ging in die vakanties van jullie.’ Verhalen volgden. Over gescheurde tenten, verkeerde routes, onhandelbare kinderen, dichte musea, torenhoge temperaturen, verbroken relaties. Op de dag dat ik een einde maakte aan het vertellen van succesverhalen, werd er veel gelachen. Echte ‘Je kunt niet altijd zes gooien’-verhalen, ik stelde mijn werk er graag nog even voor uit.

Lees verder →

‘Appelsss‘. Het kleine meisje graait in de grote blauwe bak met nieuwe oogst Santana, hypoallergeen. Twee appels in een daarvoor bestemd bruin, knisperend papieren zakje. Blonde krullen wapperen heen en weer met de bewegingen van haar hoofd. Een zomers jurkje.
‘Neeee, we hoeven geen appels.’ Ergens verderop een mannenstem. De hummel trekt zich er niks van aan, rent opgewonden naar haar vader. Ze wappert met haar nieuwe ontdekking heen en weer boven haar hoofd.

Ze heeft er zin in, denk ik. In de winkel, in het samenzijn met haar vader, in de appels, in het leven. Onderdeel wil ik zijn van haar levenslust. Ik wil het zakje van haar overnemen, de appels met haar wegen. Ik zie voor mij hoe zij de sticker met gewicht en prijs uitdraait en op het zakje plakt. Hoe ik een kletspraatje met haar maak. De afstand tussen haar en mij is te groot. Lees verder →

Een gelukkige dag

Een oaty bagel met cream en jam. Assam thee. Straks duik ik een drukke werkdag in maar nu geniet ik van mijn ‘goedemorgen ontbijtje’ bij Bagels & Beans. Hier hoef ik niet te kijken waar de boxen hangen, ik maak me geen zorgen over te veel lawaai. Hier zat ik vaker.

Mijn oren stem ik af op de muziek die uit een andere hoek komt dan waar ik zit. Bewust luisteren. De tonen verdragen tot ik ze naar een plek in mij heb gemanoeuvreerd waar ik niet meer door ze word afgeleid. Zo land ik, bereid ik me voor. Straks ga ik een van de kranten lezen die op de grote centrale tafel ligt. Als ik me genoeg kan concentreren blijf ik om te werken. Bij voldoende inspiratie ga ik schrijven.

Lees verder →

Net aangekomen op Vlieland, op het strand. Eén duin ging ik over. Die is, bij wijze van spreken, in de achtertuin van ’t Wittennest, het huisje waar ik net als eerdere jaren verblijf. Na alle regen en kou die we de afgelopen weken hadden voel ik, tot mijn verrassing, milde lucht. Geleidelijk verbind ik me, met het strand, de zee, de duinen, de wolken. Alsof er plaats gemaakt wordt voor mij. Omarmd. Wat ik beleef, in de twee weken dat ik hier ben, is weinig en veel tegelijk. Hieronder een paar ervaringen.

Kou en wind, het zand striemt langs mijn benen. Spijt dat ik mijn korte broek heb aangedaan.
‘’t is rustig.’ Als ik bij de strandtent ben aangekomen begin ik een praatje met de vrouw die al aan een van de tafeltjes zit. Het worstenbroodje dat ze eet, vind ik niet terug op de kaart. Praten wil ze wel. Over wonen op Vlieland, over gasten.
‘Laatst was er dus iemand…’ Ze kijkt door het raam van het kleine paviljoen waar ze met haar man de eigenaar van is. Heft dan de armen boven haar hoofd.
‘Vroeg of wij een kinderhoekje hadden.’ Ze maakt een wijds gebaar naar het uitgestrekte strand en de oneindige zee van Oost-Vlieland. Haar hoofd maakt een gebaar naar buiten.
‘Kijk onze speeltuin mevrouw!’ Ze lacht er niet bij.

Lees verder →

Winkelbedienden waar ik iets van gedaan moet krijgen, telefoontjes met instanties waar ik niet om heen kan. Lang in de wacht, veel toetsen indrukken voor ik geholpen word met een eenvoudige vraag. Nare gevoelens die een hele dag kunnen verpesten. Zoals die keer in de winkel. Ik had er sanitair gekocht voor het toilet in mijn verbouwde bijkeuken.

‘U mag van geluk spreken’. De woorden zijn van de grijzende man in een strak donkergrijs kostuum achter de balie. Eerste verdieping sanitair, beneden keukens.  Zijn ogen op het scherm. Het zijn de laatste loodjes van een verbouwing die veel te lang heeft geduurd. Stortbak, pot, kraan, waskommetje, kastje. Ik had het allemaal besteld in deze winkel. Toen mijn aannemer het kastje plaatste, de dekplaat mooi in het midden plakte zodat het wasbakje erop kon, bleek deze aan beide kanten een halve centimeter te kort.

Lees verder →

Mijn schouders omhooggetrokken, mijn hoofd gebogen over de tekst voor me op het scherm. Het liefst zou ik mijn handen over mijn oren doen. Het is alsof een entiteit zich, hoog in de ruimte waar ik zit te schrijven, verplaatst. Als ik niet buk zal het me raken. Mijn trommelvliezen klepperen. Een kinderkeel zwengelt het bombastische gedonder verder aan. Mijn rug trekt samen, ik maak me kleiner, minder kans om geraakt te worden. De peuter is even stil, neemt dan met nog meer decibellen toe. De grote ruimte van Doppio, uitgebreid met het buurtpand. Er is een verdubbeling gerealiseerd die blijkbaar nodig was. Op deze vrijdagmorgen zijn alle tafeltjes bezet. 

Er is nagedacht over de inrichting, denk ik als ik om me heen kijk terwijl het lawaai boos en dwars afkaatst op de gladde koperkleurige vloertegels. Met die gevlamde plavuizen is de eigenaar erin geslaagd het oude en nieuwe deel van het restaurant een geheel te laten lijken. 

Lees verder →

Mare gelooft in toeval. Ik meestal niet. En zeker niet op deze zaterdagochtend. Het is de donkere dag voor kerst. Ik lees de krant. De onderwerpen van de artikelen in de bijlage weerspiegelen het zware. Drukken op mijn stemming. Moeizaam. Tot ik het essay van Sanne ten Wolde lees. Mooie rakende woorden. Ik denk aan Mare, de dochter van mijn zus. Mijn lotgenoot in het leven en in de familie waarin wij zijn geboren.

‘Ik denk aan jou! Leeuwarder Courant. Piepjonge filosoof,’ app ik haar.
Een paar minuten later appt ze terug.
‘Toevallig! Ik las dit net en moest er een beetje van huilen.’
Een hartje laat ze erop volgen.
‘Ach, mooi!’ reageer ik. ‘Dan ga ik het nog een keer lezen.’

Lees verder →

Het is vrijdag, de derde dinsdag in september 2023, Prinsjesdag. Ze belt me, heel ongewoon, al om kwart voor negen ’s morgens.
‘De televisie doet ut niet, Ik krij de Hubo niet te pakken,’ zegt ze. De avond ervoor deed hij het ook al niet. Toen had de thuiszorg de batterijen van de afstandsbediening vervangen. Het had niet geholpen.
‘Ma, het is kwart voor negen, su binne nog niet open, en su binne oek niet voor tv’s,’ reageer ik.
Ze protesteert: ‘De Hubo het al fan alles hier deen, dus dit lukt vast oek wel.’ Ik zeg dat ze beter de Expert kan bellen.
‘Nou, dan doen ik dat wel.’ Met het nummer hoef ik haar niet te helpen, dat heeft ze wel. Haastig verbreekt ze de verbinding.

Tompoezen zie ik voor me, de echte van de Hema. Gezelligheid voor de buis. Vroeger met Pa en tante Wil. Toen kwam de eerste keer zonder Pa. Niet vaak zag ik haar huilen maar toen moest ze dat wel, vertelde ze later. Na meer dan zestig jaar samen. Ook daar maakte ze wat van. Dat zag ik twee jaar geleden. Toen ging ik kort voor het spektakel begon nog even langs om iets lekkers te brengen. De sta-op stoel gedraaid naar de buis, haar troon. De koffiekan, de kopjes, melk en koekjes op de rollator, binnen handbereik. Opgewekt en vastberaden.

Lees verder →

Lees verder →

Het is eerste paasdag. Stralende zon, blauwe lucht en natuur die tot leven komt. Ik voel de buitenwereld aan me trekken. Ik slik. Schuif heen en weer op de stoel bij de tafel die ik van tante Wil erfde en zo mooi opnieuw is bekleed. Ik voel de armleuningen klemmen, alsof ik minder ruimte heb dan anders. Voor mij ligt de Trouw.  Als ik mijn hoofd opricht zie ik de uitspruitende tuin. Het terrasje voor de schuur. Ik sta op. Nog maar een kopje kruidenthee.

Thuisblijven, in eigen tuin of dichtbij huis. Corona-verordening, het moet van Mark Rutte, onze premier. Naar mijn idee is iedereen buiten, op slimme plekken, daar waar ik ook zou willen zijn. Wandelaars op het strand, fietsers in het bos, tuinen vol 1,5 meter gezelligheid.

Niet voor mij want op deze zonnige warme dag, waarop de bomen uitbotten, is mijn immuunsysteem het gevecht aangegaan met de pollen in de lucht. Jeukende ogen, verstopte neus, piepende longen. Opstaan kost moeite, zitten is te veel. Niet ziek, want hooikoorts is niet ziek. Of wel? Nooit noem ik het zo. Buikgriep, dat vind ik ziek. Dat had ik twee weken geleden. Minder beroerd dan nu. Geen lichaam dat voelde als lood, geen ogen die uit mijn hoofd brandden. Coronacrises, Pasen en pollen. Voor mij geen uitjes. Voor mij niet buiten. Dubbel gestraft.

Lees verder →