‘Wat is er gebeurd met de aanbevelingen die hier staan?’ Ik bespreek het jaarverslag 2024 met de ondernemingsraad, de nieuwe bestuurder en de HR-adviseur. De man die me de vraag stelt is sinds kort lid van de personeelsvertegenwoordiging van een middelgrote zorgorganisatie. Ik ben al een aantal jaren hun vertrouwenspersoon. Goeie vraag, denk ik. Nieuwe bezems vegen schoon. Het nieuwe OR-lid heeft het document geopend op zijn laptop, hij kijkt belangstellend op. Hij zal toch niet denken dat ik ervoor had moeten zorgen dat beschreven verbeterpunten opgelost worden, denk ik.

Lees verder →

We mogen van elkaar, collega’s en leidinggevenden, respect, begrip en geduld verwachten.

Bedoeld of onbedoeld, ook bij ons kan, ongepast kwetsend gedrag voorkomen. Overal waar gewerkt wordt gebeurt wel eens wat. We willen dan dat medewerkers ingrijpen, elkaar aanspreken en steunen, of als het nodig is er melding van maken.

Het thema van de anti-pestweek: ‘denk ff na als het om geklets gaat’.
Lees verder →

Het is meer dan tien jaar geleden dat ik met een collega door de hal van het ROC loop, waar ik dan werk. Als hij ziet dat een puber leerling over het hekje van de toegangspoortjes springt, spreekt hij haar aan. Dat is zijn taak als docent, springers corrigeren want die poortjes zijn er niet voor niks. Maar wat hij niet verwacht: zij zet een enorme keel op. ‘Hij zit aan me’ gilt ze met schelle stem. Ik zie de geschrokken blik van de man nog voor me. Een rood hoofd, geen idee meer wat te doen.

Ik moest aan die gebeurtenis denken toen Gijs, zich bij mij meldde omdat ik de vertrouwenspersoon ben op de school waar hij werkt. Anderhalf jaar geleden rondde hij zijn studie aan de sportacademie af. In een van zijn lessen sprak hij twee meisjes streng aan toen ze zich niet gedroegen in de les. Thuis vertelden zij dat Gijs seksistische opmerkingen had gemaakt en hun ongewenst had aangeraakt. Boze ouders namen direct contact op met de directie.

In het eerste gesprek met mij vertelt Gijs dat zijn teamleider hem wel gelooft en steunt. Zij handelt een en ander zorgvuldig af. Maar als ik hem een paar weken later weer spreek, hangt de vlag er anders bij. Hij heeft dan een functioneringsgesprek gehad.
‘Ik kreeg drie kwartier complimenten,’ zegt hij. Goed nieuws zou je denken.
‘Maar… ik krijg mijn contract niet verlengd,’ laat hij weten. Het gebeuren met de meisjes kleeft te veel aan hem, zegt de teamleider. Hij wil er verder geen werk van maken.

Lees verder →

De directeur stapt met ferme passen over het geel met blauwe marmoleum van de brede gang. Samen met Hanna, docent op deze school, zit ik te wachten tot ze bij ons is. Links en rechts passeert ze leerlingen die ze vrolijk groet. Een lach om haar mond, die stralend wordt als ze een grapje maakt tegen een van de passanten. Popie Jopie, denk ik. Dit zou voor de jonge vrouw die naast me zit wel eens goed af kunnen lopen.

‘Toch nog op tijd gelukkig,’ zegt ze als ze eerst Hanna en dan mij met een handdruk begroet. Ze doelt op het laagje sneeuw buiten dat net op deze dag gevallen is.
‘Ik ging bijna onderuit,’ zegt Hanna. Ik vermoed dat zij, net als ik, hoop put uit de informele prettige benadering. Bij de gele deur van het kantoor keert de directeur die deze school leidt, zich naar ons om. Ze slaat haar rechterarm uit in de richting van de HR-adviseur in het blauwe overhemd, die al aan de tafel zit. Hetzelfde subtiele geurtje als bij het vorige gesprek. Een schrijfblok met het veelkleurige logo van de school, waar hij toen niet op schreef.
‘Jan kennen jullie al, als altijd op tijd’. Haar grijns wordt breder en met net zo’n groot gebaar wijst ze naar de blauwe stoelen. Hanna en ik tegenover Jan en haar.

Lees verder →

‘Je komt beheerst op mij over,’ zeg ik voorzichtig. Ik schat haar eind vijftig, ik noem haar hier Martje. Met gebogen schouders zit ze aan de tafel, haar hoofd tilt ze alleen op als ik iets zeg. Lamgeslagen, dacht ik in eerder contact met haar. Onverschillig of schuldig, zou ook kunnen.‘Het is nogal heftig wat je is overkomen.’ Mijn ogen op haar gericht, zodat ik zie wat mijn zorgvuldig gekozen woorden met haar doen. De regen die neerstort in het kanaal, waar we vanuit mijn kantoor op uitkijken, ziet ze niet.

Het zal je maar gebeuren. Martje moest een nieuwe collega inwerken. Na zes maanden presteerde hij nog steeds onder de maat. De teamleider deed niks, hoeveel signalen Martje ook gaf. Uiteindelijk besloot ze de man niet langer te begeleiden.
‘Ze kleineert me, scheldt me uit,’ zei de man tegen iedereen die het maar wilde horen.
‘Ik krijg geen enkele informatie, zo kan ik mijn werk niet doen.’  Helemaal niet waar, vertelt Martje mij. Getuigen zijn er niet. Hun werk speelt zich af in de buitendienst, uit het zicht van iedereen. De teamleider weet niet wat ze moet doen, doet niks. Dan gebeurt wat niemand verwacht. De onervaren, slecht presterende medewerker dient een officiële klacht in. Nu moet Martje voor de klachtencommissie verschijnen.

Lees verder →