Congruente mensen, daar kun je van op aan. (1)

‘Je komt altijd zo rustig over.’ Ik hoorde het vaak. Al kon ik mezelf daar vaak niks bij voorstellen, handig was het wel. Het kwam me in veel situaties goed van pas. Dat het zich tegen me kon keren ontdekte ik toen ik in het onderwijs werkte. Het was me allemaal te veel, ik had hulp nodig van de teamleider en sprak haar aan. Ze was een fijne vrouw, zei vast iets aardigs, gaf mogelijk tips, maar ze zag niet hoe wanhopig ik was. Mijn kalme uiterlijk misleidde haar, ze kwam niet op het idee me te helpen.

Pas veel later leerde ik in een training hoe ik anderen met mijn uitstraling soms op het verkeerde been zet. Ik deed een oefening met een man. Hij had, zogenaamd, het gouden kettinkje van mijn moeder. ‘Zorg dat je het terugkrijgt,’ was de opdracht. Dat lukte pas toen ik vertelde hoe erg ik het vond dat ik de ketting was kwijtgeraakt. Mijn moeder overleden, het enige aandenken. Maar die woorden alleen bleken niet voldoende. Pas toen mijn stem ging trillen, de tranen in mijn ogen stonden, het drama op mijn gezicht te zien was, overhandigde hij me het sieraad. Het voelde vreemd maar ik bereikte pas wat ik wilde toen mijn binnen- en buitenkant met elkaar klopten. Sinds de die oefening besef ik hoe essentieel congruentie is. Wanneer wat je zegt, voelt en uitstraalt met elkaar klopt, ben je geloofwaardig. Authentiek. Dat geeft anderen duidelijkheid en veiligheid, het helpt om echt gezien te worden.

Schakelketting van goud met zilveren kern 5 mm - 40-G05-Y

Lees verder →

Vlieland 2024

Net aangekomen op Vlieland, op het strand. Eén duin ging ik over. Die is, bij wijze van spreken, in de achtertuin van ’t Wittennest, het huisje waar ik net als eerdere jaren verblijf. Na alle regen en kou die we de afgelopen weken hadden voel ik, tot mijn verrassing, milde lucht. Geleidelijk verbind ik me, met het strand, de zee, de duinen, de wolken. Alsof er plaats gemaakt wordt voor mij. Omarmd. Wat ik beleef, in de twee weken dat ik hier ben, is weinig en veel tegelijk. Hieronder een paar ervaringen.

Kou en wind, het zand striemt langs mijn benen. Spijt dat ik mijn korte broek heb aangedaan.
‘’t is rustig.’ Als ik bij de strandtent ben aangekomen begin ik een praatje met de vrouw die al aan een van de tafeltjes zit. Het worstenbroodje dat ze eet, vind ik niet terug op de kaart. Praten wil ze wel. Over wonen op Vlieland, over gasten.
‘Laatst was er dus iemand…’ Ze kijkt door het raam van het kleine paviljoen waar ze met haar man de eigenaar van is. Heft dan de armen boven haar hoofd.
‘Vroeg of wij een kinderhoekje hadden.’ Ze maakt een wijds gebaar naar het uitgestrekte strand en de oneindige zee van Oost-Vlieland. Haar hoofd maakt een gebaar naar buiten.
‘Kijk onze speeltuin mevrouw!’ Ze lacht er niet bij.

Lees verder →

De beste zijn

‘Dat idee heeft zoveel invloed op mijn zelfvertrouwen!’ Als ze zich al bewust is van haar kwetsbaarheid dan weet ze deze met haar stem te maskeren. Duidelijk en vastberaden. Onzekerheid? Daar heeft ze niks mee.
Ze zit tegenover mij, begin veertig, ik coach haar al een tijdje.
‘Nu weet ik het nóg niet.’ Ik hoor het gekraak van leer. Ze schuift heen en weer op een van de twee oranje stoelen. Die staan samen met zes strakke zwarte aan een lange tafel. Op de andere zit ik. Het is alsof ze niet weet of ze wel zal blijven.
‘Ze hebben meer tijd nodig.’ Ze vertelt dat de presentatie die ze gaf niet echt flitsend ging. Er zijn andere, voor haar onbekende, kandidaten. De sollicitatiecommissie heeft zijn oordeel een week uitgesteld.
‘Zo irritant’, ze zucht diep. Haar bovenlichaam heeft ze naar voren gebogen. Ze zit op haar handen. Haar voeten schuiven heen en weer over de groene tapijttegels in mijn kantoor. Af en toe richt ze het hoofd op. Ze kijkt me steeds maar kort aan. Te zwaar voor haar nek.

De baas van het succesvolle bedrijf waar ze solliciteerde had haar gevraagd voor hem te komen werken. Ze waren een aantal jaren geleden elders collega’s geweest.  Appeltje-eitje. Maar de HR-afdeling floot hem terug. Hij moest zich aan de regels houden die golden voor het aannemen van personeel.

jij bent de beste - Online tegeltjes bakken - WBVB Rotterdam

Lees verder →

De zon

Winkelbedienden waar ik iets van gedaan moet krijgen, telefoontjes met instanties waar ik niet om heen kan. Lang in de wacht, veel toetsen indrukken voor ik geholpen word met een eenvoudige vraag. Nare gevoelens die een hele dag kunnen verpesten. Zoals die keer in de winkel. Ik had er sanitair gekocht voor het toilet in mijn verbouwde bijkeuken.

‘U mag van geluk spreken’. De woorden zijn van de grijzende man in een strak donkergrijs kostuum achter de balie. Eerste verdieping sanitair, beneden keukens.  Zijn ogen op het scherm. Het zijn de laatste loodjes van een verbouwing die veel te lang heeft geduurd. Stortbak, pot, kraan, waskommetje, kastje. Ik had het allemaal besteld in deze winkel. Toen mijn aannemer het kastje plaatste, de dekplaat mooi in het midden plakte zodat het wasbakje erop kon, bleek deze aan beide kanten een halve centimeter te kort.

Fonteinmeubel BWS Meadow 60x50 cm Kastanje Eiken Incl. Topplaat Mat Zwart

Lees verder →

Wat heb jij nodig?

‘Is het mooi?’ Ik wijs op het dikke boek dat op het oude houten tafeltje ligt naast de sta-op-stoel van mijn moeder.
‘Niks opgeschoten…zo druk.’ Ze haalt haar wenkbrauwen op, nog steeds donker, als de kleur die haar haar vroeger had. Ze houdt haar hoofd scheef. Ze lacht. Vindt over het algemeen dat het niet veel meer voorstelt wat ze doet. Ik vraag waar ze het druk mee had.
‘Het was hier zo onrustig.’ Ze somt op, wat ze deed, wie er kwam. Wat ze vroeger kon, vier kinderen opvoeden en tegelijk voor een schoonvader zorgen, het huishouden doen en mensen ontvangen, kan ze al lang niet meer. Afgenomen draagkracht. Haar draaglast heeft ze in de loop der jaren, met vallen en opstaan, daarop aangepast. Als bij een weegschaal, beide schaaltjes steeds weer met elkaar in balans gebracht.

Wanneer de eisen die aan je worden gesteld, of die je jezelf oplegt, overeenkomen met wat je aankunt, is er evenwicht. Maar net als je denkt dat je het mooi voor elkaar hebt gebeurt er iets in je leven waardoor de schaaltjes schommelen. De weegschaal, een mooie metafoor om te praten over (werk)druk, die door steeds meer medewerkers zoals Femke ervaren wordt. Hieronder een voorbeeld van een gesprek tussen haar en haar teamleider.

De balans tussen draagkracht en draaglast – Psychologie Vandaag

Lees verder →

Moed

´De eerste stap is het masker opzetten van moed, als je wacht tot je je moedig voelt kun je heel lang wachten.’ De zin komt uit een document dat ik net heb opgediept uit het mapje ´half afgeschreven teksten´ in mijn computer, op zoek naar een onderwerp om deze nieuwsbrief mee te beginnen. Toepasselijk schat ik in want de melders en wij, we kunnen wel wat moed gebruiken.

De wijsheid is van Marinka Lipsius, vertrouwenspersoon en gedragsdeskundige. Zij gaf een workshop op het LVV-congres van 2020, waarvan ik kennelijk aantekeningen maakte. Ze schreef de boeken: ´Factor Moed´ en ´Factor Doen´.
Ze zegt in de workshop dat moed een karaktereigenschap is die goed te leren en te oefenen is en beweert dat je sneller moed toont als er een noodzaak is, bijvoorbeeld omdat je iets dreigt te verliezen. Het overdenken waard.

Wat ik optekende uit de mond van Marinka was niet veel, maar zo teruglezend wel heel interessant. ´Niks doen is soms een hele goeie optie voor onszelf en voor melders,´ luidt de laatste zin die ik opschreef. De situatie laten voor wat hij is, er mee dealen, daar heb je best wel moed voor nodig.

 

Druk bij Doppio

Mijn schouders omhooggetrokken, mijn hoofd gebogen over de tekst voor me op het scherm. Het liefst zou ik mijn handen over mijn oren doen. Het is alsof een entiteit zich, hoog in de ruimte waar ik zit te schrijven, verplaatst. Als ik niet buk zal het me raken. Mijn trommelvliezen klepperen. Een kinderkeel zwengelt het bombastische gedonder verder aan. Mijn rug trekt samen, ik maak me kleiner, minder kans om geraakt te worden. De peuter is even stil, neemt dan met nog meer decibellen toe. De grote ruimte van Doppio, uitgebreid met het buurtpand. Er is een verdubbeling gerealiseerd die blijkbaar nodig was. Op deze vrijdagmorgen zijn alle tafeltjes bezet. 

Er is nagedacht over de inrichting, denk ik als ik om me heen kijk terwijl het lawaai boos en dwars afkaatst op de gladde koperkleurige vloertegels. Met die gevlamde plavuizen is de eigenaar erin geslaagd het oude en nieuwe deel van het restaurant een geheel te laten lijken. 

Doppio Espresso Nijmegen | Nijmegen
 

Lees verder →

Ik denk aan jou!

Mare gelooft in toeval. Ik meestal niet. En zeker niet op deze zaterdagochtend. Het is de donkere dag voor kerst. Ik lees de krant. De onderwerpen van de artikelen in de bijlage weerspiegelen het zware. Drukken op mijn stemming. Moeizaam. Tot ik het essay van Sanne ten Wolde lees. Mooie rakende woorden. Ik denk aan Mare, de dochter van mijn zus. Mijn lotgenoot in het leven en in de familie waarin wij zijn geboren.

‘Ik denk aan jou! Leeuwarder Courant. Piepjonge filosoof,’ app ik haar.
Een paar minuten later appt ze terug.
‘Toevallig! Ik las dit net en moest er een beetje van huilen.’
Een hartje laat ze erop volgen.
‘Ach, mooi!’ reageer ik. ‘Dan ga ik het nog een keer lezen.’

Jack Russell Hond Gekleed Als Kerstman Het Lezen Van De Kerst Kwestie Op De Krant, Geïsoleerd Op Witte Achtergrond Royalty-Vrije Foto, Plaatjes, Beelden en Stock Fotografie. Image 34217214
 

Lees verder →

eindtijd

Ik had een eerste gesprek bij, laten we zeggen, een ‘professional organiser’. Bij plannen en organiseren kan ik wel wat coaching gebruiken. De coach is begripvol, luistert goed en heeft verstand van zaken. Ze vraagt goed door: wat doe ik voor werk, hoe ziet mijn werkdag eruit, wat zijn mijn vragen aan haar. Het zou een gesprek van een vertrouwenspersoon met een melder kunnen zijn, denk ik, nu zit ik op de stoel van de melder. Onvermoeibaar lijkt de coach in het geven van tips en adviezen. Bij het tweede kopje thee zoek ik naar een klok maar ik vind hem niet.

Mijn hoofd raakt vol, het meeste van wat de coach zegt gaat inmiddels langs me heen en ik denk aan de dingen die ik ook nog op mijn programma heb staan.

Als ik uiteindelijk weer bij mijn auto sta, blijkt dat het gesprek twee uur heeft geduurd. Veel geleerd, dat wel. En niet alleen over plannen en organiseren. Vooraf duidelijk zijn over de eindtijd, de gespreksduur beperken en niet te veel informatie in een keer. Dat geeft rust en duidelijkheid en houdt zowel coach/vertrouwenspersoon als melder vitaal.