Slechts af en toe een melding.Toch is er veel aan de hand bij een grote organisatie waar ik vertrouwenspersoon ben. Bijna niemand kent me. Ver verborgen op het intranet zijn mijn gegevens te vinden. Voor de slimme zoeker. Ik heb er meerdere malen op aangedrongen meer aandacht te besteden aan mijn bekendheid. Maar mijn contactpersoon, de HR manager, vindt dat niet nodig. Heel anders is het bij een andere, vergelijkbare organisatie. Op mijn verzoek brengt mijn contactpersoon me in contact met de ondernemingsraad, de bedrijfsarts, de teamleiders en de bestuurder. Zij regelt presentaties in de teams en zorgt dat de afdeling communicatie een folder maakt en regelmatig iets over mij en mijn werk op het personeelsportaal zet. Zij wil dat het gewoon is dat medewerkers naar de vertrouwenspersoon gaan. Meer meldingen betekent voor haar: meer mogelijkheden om situaties te verbeteren. Goed werkgeverschap. Een goede contactpersoon is goud waard.

Lees verder →

Toen ik vanmorgen in het park liep in mijn buurt, werd ik aangesproken door een vrouw die foto’s maakte. De ochtendzon gaf de herfstkleuren van de bomen een extra gloed en de vijver leek een zilveren spiegel.
‘Mooi he,’ zei ze toen ik langsliep.

‘Het zijn jouw ogen die het zien,’ dacht ik. Ik leerde dat spreekwoord eens van een buitenlandse cursist waaraan ik lesgaf.
We kunnen het zeggen tegen onze melders. ‘Wat goed dat jij hoort, ziet of voelt dat de situatie waarin je je bevindt niet ok is.’ Erkenning. Het maakt de situatie misschien een beetje minder naar. Het kan net het zelfvertrouwen en de moed geven vol te houden en door te zetten.

Lees verder →

‘Ik ben een klassiek geval’ zegt de medewerker. Ze vertelt me over de collega die haar dagelijks stalkt met vele appjes. Elk werkoverleg mondt uit in verleidingspogingen. Ze heeft haar ervaringen met niemand gedeeld en zoekt een uitlaatklep. Ik ben de vertrouwenspersoon in de organisatie waar zij werkt. Ze wil dat niemand weet van haar situatie, bang voor de nadelige gevolgen voor de man. Ze schaamt zich. Ze dacht niet dat dit haar ooit zou overkomen. Omdat ze zich in eerste instantie wel gevleid voelde door zijn toenaderingen vindt ze dat ze zelf ook schuldig is. Het besluit heeft ze genomen. Ze is op zoek naar een andere baan. Ja, haar schaamte, schuldgevoel en angst voor de gevolgen van haar melding, voor de man die elke ‘nee’ van haar negeert, is klassiek.
Begrijpelijk dat ze geen signaal wil afgeven, denk ik na het gesprek. Jammer voor de organisatie. Zij is vast niet zijn enige en laatste slachtoffer. Niet alleen haar reacties zijn klassiek, mijn gedachtes en aannames zijn dat ook. 

Eerder schreef ik het artikel ‘seksuele intimidatie, lastig te stoppen’, voor de Leeuwarder Courant.

Niks goeds verwacht mijn melder van het gesprek dat ze binnenkort met haar teamleider heeft. Onnodig gedoe over het rooster en over haar manier van communiceren, vindt ze.

Na dat gesprek vertelt ze me dat ze nu helemaal geen vertrouwen meer in heeft. De boosheid spat van haar gezicht. Ze is het zat, heeft inmiddels een andere baan gevonden.
‘Wil je nog een gesprek met de regiomanager?’ vraag ik. Iemand die vertrekt heeft niks meer te verliezen. Haar signaal kan belangrijk zijn.

Haar goed voorbereide verhaal doet ze bij de regiomanager. Ze vertelt dat collega’s weg zijn gegaan om de onbehouwenheid en het onbegrip van de teamleider, inhoudelijk vaak niet op de hoogte, informeert het team nauwelijks informeert over ontwikkelingen. Niet gezien, niet gehoord, niet gewaardeerd. Zo voelen ze zich. Het team mist door de slechte aansturing samenhang, analyseert de vrouw die het werk zo aan het hart ligt. Samenhang is belangrijk, ze hebben elkaar nodig.
Met respect en bewondering, luister ik naar de mooie vragen die de regiomanager stelt. Zij neemt de melder heel serieus.
‘Het kan gewoon zoveel beter,’ vat de melder haar verhaal samen. Ze zegt dat ze uitkijkt naar een nieuw begin, in een andere organisatie.  Het zou zomaar kunnen dat haar signaal ook een nieuw begin betekent voor haar collega’s.

Lees verder →