‘Graag alleen even luisteren’, de kalme stem van Bert vult de ruimte van zijn kleine lichte kantoor.
‘Ik heb beide kanten van het verhaal gehoord.’ Met zijn vingers glijdt hij langs de zijdes van het schrijfblok dat voor hem ligt. Houvast aan opgeschreven woorden. De stevige man, in de gemakkelijke blauwe trui, kijkt eerst naar Ellen en dan naar mij. Zij is een van zijn medewerkers, ik ben haar vertrouwenspersoon. Ik zie onzekerheid in zijn ogen, lijkt op zijn hoede. Hoopt op steun van mij misschien.

Ellen had een relatie met een collega, die is onlangs op een vervelende manier geëindigd.
‘Hij betrekt me nergens meer bij’, vertelde ze me kort voor het gesprek met Bert.
‘Strooit verhalen over mij rond.’ In haar stem hoorde ik paniek. Zo kon ze haar werk niet doen.

Lees verder →

‘Ik moet…naar mijn mind-set kijken’. Op het scherm zie ik een slanke vrouw. De lange blonde haren in een knotje op het hoofd. Anja. Ze heeft een afspraak met me gemaakt omdat ik de vertrouwenspersoon ben in de organisatie waar zij werkt.
‘…zo onveilig….’ Ze doelt op het contact met Grace, de leidinggevende.
‘… zei…dat ik me aanstelde.’ Haar woorden klinken zwak. Ik hoop dat het niet zo gezegd is, niet zo bedoeld. Haar ogen zijn dof.  Dat was aan het begin van ons gesprek anders. Toen vertelde ze over haar werk. Hoe leuk ze het vond.

Twee jaar geleden werd Anja ziek. Door allerlei omstandigheden kon ze pas vier maanden geleden weer met de opbouw van haar werkuren beginnen. Een lang revalidatietraject voor long-covid, zwanger en vijf maanden geleden bevallen. Zo kan het gaan.
‘Het zijn…veel kleine dingen,’ gaat de jonge vrouw op zoom verder.
‘…alles wordt groot…’  De zinnen komen hortend en stotend. Met veel pauzes.
‘Heb je een voorbeeld?’, vraag ik. Per ongeluk had ze een afspraak met Grace uit de agenda gegooid. Het werd een aantekening in haar dossier. Er flitst een beeld door mijn hoofd. Twee cliënten tegelijk in mijn wachtkamer gister. Een dubbele afspraak gemaakt. Ik heb niet eens long-covid, zulke dingen gebeuren.
‘Hè wat sneu’, zeg ik. Dit gedoe, ze kan het er niet bij hebben. Met het beetje energie dat ze heeft vertelt ze over Grace. Al een aantal jaren haar leidinggevende. Bemoeit zich met haar herstel, op een manier die niet helpt.

Lees verder →

Nel hoorde wat ik hoorde, ook al dacht en hoopte ik van niet. Ze is de melder met wie ik mee geweest was naar een gesprek met haar leidinggevende en de HR-adviseur, Victoria en Michiel. Victoria die geen verantwoordelijkheid nam voor de nare manier waarop ze tegen Nel tekeer was gegaan. Ze deed alsof zij slachtoffer was maar niemand wist waarvan. Ze had Nel laten beloven dat ze het voorval zou parkeren, het boek zou sluiten. Onrechtvaardig, vond ik. Maar de medewerker die zo van haar werk houdt, had geknikt. Ik schudde het van me af, in de hoop dat Nel het onrecht niet merkte en de weg naar herstel kon vervolgen.

‘Kunnen we een afspraak maken?’ Vier dagen na dat gesprek een appje. Eerder dan ik verwachtte.
‘Belachelijk!’ Haar jukbeenderen ver omhooggetrokken, dichtgeknepen ogen. Haar rechterarm op en neer, alsof ze ergens op slaat.
‘Ik kan het wel parkeren!’ Haar stem klinkt luid vanaf mijn scherm. Haar hoofd gaat heen en weer. Van mij mag ze zo boos zijn als ze wil.
‘Het lijkt verdorie alsof ík iets fout heb gedaan.’ Excuus voor de onredelijk reactie van Victoria op haar feedback had ze niet gekregen. In plaats daarvan liet de leidinggevende weten dat zíj́ zich onveilig voelde. Uit het drama in haar stem had ik opgemaakt dat ze vond dat zij recht had op veiligheid en dat Nel daarvoor verantwoordelijk was.
‘Dat komt haar goed uit, ja. Het boek dicht!’ De lippen van Nel als die van een briesend paard. Als het boek dicht was kon het nooit meer gaan over het nare onprofessionele gedrag van Victoria.

Lees verder →

‘Vlak voor het einde van mijn dienst moest ik zo huilen.’ Ik kijk op het scherm naar de vrouw met het donkere haar, Nel. Ik sprak haar al eerder. Ze was overbelast en toen ze haar leidinggevende Victoria, op een ongelukkig moment, aansprak was die ongecontroleerd tegen haar uitgevallen. Ik laat mijn bureau rustig naar beneden zakken. Zitten is nu beter.

‘Het ging echt niet meer, en toen heb ik me ziekgemeld.’ Bijna twee maanden was ze nu thuis, het werk kon ze inmiddels wat beter loslaten. Zo moeilijk om haar collega’s in de steek te laten.
Van de bedrijfsarts moet ze koffiedrinken met Victoria, zelf vindt ze dat ze nog niet sterk genoeg is.
‘Ik wil het niet oprakelen.’ Een zucht. Ik zie de maaiende armen nog voor me waarmee Nel het verhaal over het gedrag van Victoria verbeeldde.
‘Wil jij mee?’ Zo komt het dat ik met Nel door lange gangen loop. Zij is op bekend terrein. Groter dan ik dacht, sterker ook. Altijd gek als je iemand alleen maar online getroffen hebt.
‘Hoop niet dat ze weer zo boos is.’ Ze draait haar hoofd naar rechts waar ik mijn passen vergroot.
‘HR-adviseur en ik zijn erbij.’ Het ritmische knerpen van onze zolen op het rode marmoleum klinkt geruststellend. De geur van schoongeboende vloeren.

Lees verder →

‘Wil een situatie op het werk bespreken, graag afspraak.’ Een memo van de telefoniste. Mailadres, telefoonnummer en organisatie genoteerd. Nieuwe melder, ik noem haar hier Nel.
Na veel geschommel zie ik de vrouw, eind vijftig schat ik, op het grote scherm van mijn computer. Het haar alsof ze net van de kapper komt. In mijn neus prikt de geur van haarlak, vlaag van een herinnering.  Haar ogen stralen als ik vraag wat voor werk ze doet in het verzorgingshuis. Ze vertelt over de werkzaamheden, voorraden aanvullen, wassen draaien, dierbare bewoners. Als ze aanbeland is bij de reden van haar contact met mij, is er van haar sprankeling niet veel meer over.

‘Ik schrok me rot,’ roept ze. Mijn hand gaat over het ruwe hout van het bureau waar ik aan sta.  ‘Ze ging helemaal uit haar dak.’ Soms is ‘uit het dak gaan’ slechts een beleving.
‘Hoe ging dat dan?’ Door de oranje lamellen die voor de grote ramen van mijn kantoor hangen, zie ik aan de overkant van het water het grauwe kantoorgebouw dat ontmanteld wordt. Nieuwe appartementen, een groot penthouse.
‘Haar ogen schoten vuur. Ze deed een stap achteruit, stap op zij. Ze greep om zich heen om de laptop te pakken en riep: ik trek het niet meer.’ In mijn computer zie ik de armen van Nel maaien, haar hand maakt een grijpbeweging. Zelden krijg ik een verhaal zo beeldend voorgeschoteld.
‘Een ziek kind, ik kan toch ook niet alles tegelijk, ben al bij een psycholoog.’ Nel roept wat de teamleider riep. Als lava uit een vulkaan. Ik voel mededogen met de vrouw die toch een voorbeeld zou moeten zijn voor de mensen die ze aanstuurt. Ik noem haar hier Victoria. Te veel op het leidinggevende bordje, schat ik in.
‘Ze schreeuwde. De receptioniste, die een stuk verderop zit, heeft het gehoord.’ Nog meer mededogen voel ik voor Nel, die onder al die woorden bedolven werd.

Lees verder →